La transmission au còr d'un patrimòni culturau immateriau.

Com l'enterpresa Daban qui las fabrica, las esquiras que's transmeten d’ua generacion a l’auta. Mes au delà d'aqueths objèctes o d'aqueths apèrs, que son las practicas e lo saber-har qui’us dan vita.

Ua soma de saber-har

La fabricacion e la mesa au son, la causida d'ua seria d’esquiras qui da la soa identitat au tropèth, la causida de las bèstias qui las portaràn, que son a cada còp gèstes qui hèn partida de la riquessa e de la diversitat de las culturas umanas.

La transmission d'aquera competéncia e d'aqueth saber-estar que's hè sovent suu moment, per immersion, in vivo. Qu'ei ua transmission enter las generacions, de pairs en hilhs, de mèste cap a l’aprendís, d'un vielh cap a un joen, d'ua persona qui vòu transméter cap a ua persona atentiva. Que pòt estar ua transmission explicita mes qu'ei mei sovent implicita. N'ei pas automatica sustot quan son practicas pauc valorizadas peu passat.

Lo procèssus de fabricacion de las esquiras qu'ei inscrivut a l'Inventari francés deu patrimòni culturau immateriau com d'autas practicas gessidas deu pastoralisme, per exemple la transumància reconeguda per l'UNESCO, au títol de la Convencion per la sauvaguarda deu patrimòni culturau immateriau.

Las practicas qui son deu domèni deu patrimòni culturau immateriau qu'existeishen pr’amor qu’an un sens entà la comunautat qui las utiliza. Cada generacion qu'ei responsabla de la lor transmission, o de la lor disparicion.

Definicion

“Per « patrimòni culturau immateriau » que cau compréner que son las practicas, representacions, expressions, coneishenças e saber-har - atau com los instruments, objèctes, artefactes e espacis culturaus qui i son associats - que las comunautats, los grops e, quan s’escad, los individús reconeishen com partida deu lor patrimòni culturau. Aqueth patrimòni culturau immateriau, transmetut de generacion en generacion, qu'ei recreat a contunhar per las comunautats e grops en foncion deu lor demiei, de la lor interaccion dab la natura e de la lor istòria, e qui’us procura un sentiment d'identitat e de continuitat, contribuant atau a promòver lo respècte de la diversitat culturau e la creativitat umana.”

Art.2 Convencion 2003 - UNESCO

© CIRDOC - Institut occitan de cultura